چند ماه پيش كه ميان كوچه ها قدم مي زدي؛توي اتوبوس كه مي نشستي؛به روي هر كس كه لبخند مي زندي.
جز نگاههاي بي رمق و لبخندهاي خشك و دستهاي يخ كرده عكس العمل ديگري نمي ديدي.
اما حالا...ميان اين درگيري و كشت و كشتار مردم بيشتر همديگر را دوست دارند .
در خانه شان را به راحتي باز مي گذارند،مدام نگران يكديگرند.
كنار اين همه خون و اشك حداقل اين محبتها آدم را دلگرم مي كند.
پ ن: تصور صورت ندا در خون وحشتناك است؛روحش شاد و در آرامش باد.
پ ن: فضاي شهر امنيتي شده است.
پ ن:دوستان مراقب خود باشيد.
نوشته شده در تاريخ دوشنبه یکم تیر 1388 توسط منا
|